در سایت انجمن کوه نوردان ایران مطلبی به قلم استاد ارجمند جناب آقای کیومرث بابازاده با عنوان

" آسیب شناسی انجمن کوه نوردان ایران " منتشر شده است .

سالها بود اصل " انتقاد و انتقاد از خود " را فراموش کرده بودم . شاید جوانترها یادشان نباشد اما این

اصل زمانی برای خودش قرب و منزلتی داشت . در مطلب آقای بابازاده مسائلی مطرح شده است که

فکر می کنم باید بیشتر از اینها مورد بررسی قرار گیرد .

- رای گیری با وکالت در بسیاری از انتخابات مرسوم بوده و نه تنها زشت ترین و غیردمکرات ترین نوع

رای گیری نیست بلکه بدلیل ایجاد زمینه حضور کلیه اعضا ، شاید بالاترین نوع انتخابات آزاد باشد .

- از عمر تشکیل " انجمن کوه نوردان ایران " مدت زیادی  نمی گذرد و خیلی زود به محفل گپ و گفتگو

دوستانه تبدیل شده است .

- برخلاف استنباط استاد گرامی باید بگویم سازمانهای مردم نهاد پلی است بین آن سازمان و کلیه

نهادهای دولتی و غیردولتی در حوزه فعالیت آن سازمان و محدود کردن فعالیتهای انجمن به حوزه کاری

فدراسیون کوه نوردی ظلمی است که به انجمن شده است .

- به نظر نمی رسد که هیچکدام از بندهای اساسنامه تمرکزش بر مرکزنشینان باشد .

- برخلاف نظرات استاد خوبم باید بگویم که اگر از تمام ظرفیت های قانونی موجود به خوبی استفاده

شود هیچ نهادی نمی تواند پاسخگو ی وظایف محوله نباشد

- با نظر ایشان در خصوص نقایص اساسنامه کنونی موافقم اما پیشنهاد می دهم که هیئت مدیره با

اعلام فراخوان  و بهره جستن از نظرات همه اعضا مجددا اساسنامه انجمن را مورد بررسی قرار دهند .

 

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 27 خرداد 1392    | توسط: جمشید واحدى    |    |
نظرات()